Japonya'da gece hayatı: ara sokaklar, kurallar ve riskler

Japon gecesi büyük mekânlar üzerine değil, küçük odalar üzerine kurulu. Genelde bir izakayada başlar; turlar hâlinde sipariş verirsin, yemek içkilerle birlikte gelmeye devam eder. Sonra bir ikinci, bazen üçüncü bara geçilir; her biri bir avuç insan alır. İstasyon çevresindeki ayakta barlar hızlı versiyonu yapar. Çoğu izakaya, istemediğin küçük bir tabakla birlikte ufak bir masa ücreti ekler: normaldir, dolandırıcılık değil, menüde yazar, oku. Hiçbir yerde bahşiş yok. Ses seviyesi Avrupa ölçüsüne göre düşük ve sesini yükselten kişi, herkesin fark ettiği kişi olur.

Golden Gai, Kabukicho'nun içinde altı dar ara sokaktan oluşan bir bölge; sokakları tek kişinin geçebildiği geçitler bağlıyor ve içine 200'den fazla minicik bar, kulüp ve yemekçi sıkışmış. Çoğu akşam dokuz ya da onda açılıyor, yani sokaklar yemek saatinde ölü, gece yarısı dolu. Bilinmesi gereken iki şey: sokaklar özel yol ve bölgenin esnaf derneğinin izni olmadan sokakta fotoğraf ve video çekmek yasak. Birçok barda altı sekiz yer var ve oturma ücreti alınıyor, bazıları müdavim tercih ediyor. Çevresindeki Kabukicho gürültülü ve neonlu yarı; hanutçular da orada duruyor.

Minato ilçesindeki Roppongi, geç saatlere kurulmuş semt; çevresinde elçilikler, ortasında Roppongi Hills kompleksi var ve en çok yabancı ziyaretçiyi o çekiyor. Sicili de var: 2009 ve 2010'da müşterilerin ilaç verilip soyulduklarını bildirdiği bir dizi olay buradaki barlara bağlandı. Shibuya daha genç ve gürültülü, meşhur kavşağın çevresine dağılmış; Ikebukuro ise kuzeydeki karşılığı. İngiltere FCDO'su Kabukicho, Roppongi, Shibuya ve Ikebukuro'yu geceleri polisin yüksek riskli saydığı bölgeler olarak birlikte sayıyor. Bu uzak dur demek değil; sokakta seni bulan birinin peşinden değil, bilerek git demek.

Osaka öteki versiyonu yapıyor. Dotonbori, şehrin ana gece ve yemek caddesi; Chuo ilçesinin Namba semtinde kanal boyunca uzanıyor. Kanala 1612'de Nariyasu Doton başlamış, 1615'te bitmiş; köprüden herkesin fotoğrafladığı şey de Glico'nun koşan adam tabelası. Sokak yemeği takoyaki, okonomiyaki ve kushikatsu; burada yemek ile içmek aynı iş. Kyoto sessiz karşı ağırlık: Gion ve doğu tepelerinin ara sokakları erken boşalıyor, Nishiki pazarı çevresindeki merkez barları açık kalıyor ve şehrin gece zevki bir mekân değil, bir yürüyüş.

Tokyo'da ve bazı başka şehirlerde sokakta sigara içmek yasak: işaretli alanlarda içilir, yürürken değil. Halka açık yerde içki içmek genel olarak yasal; yerel istisnalar var, bazı bölgelerde yılbaşı gecesi yasağı gibi. Yüksek sesli, taşkın davranış olumsuz dikkati her şeyden hızlı çeker, eve dönüş treni dahil. Uyuşturucuda sıfır tolerans var: pozitif test, rızan olmasa bile suçlama demek; testi reddetmek gözaltı anlamına gelebiliyor ve cezalar hapiste çalışmayı içeriyor. Akşam başlamadan hattının son kalkışına bak, çünkü ondan sonra gerçek bir gece ağı yok.

Polisin gerçekten uyardığı kısım burası. Tokyo'daki İngiliz mağdurların çoğuna Kabukicho'da İngilizce konuşan sokak hanutçuları, kyakuhiki, yaklaşmış; örüntü içkiye ilaç katma ve ardından kart dolandırıcılığı: insanlar hiçbir şey hatırlamadan uyanıyor ve kartlarına büyük tutarlar yazılmış oluyor. Hanutçunun peşinden asla bara girme. İçeri girmeden fiyatlı menü iste, yoksa yürü; şişirilmiş hesap tartışmaları gözaltıyla bitmiş vakalar var. Bardağını yanından ayırma ve gelişini görmediğin içkiyi kabul etme.

Goodbars, evde kurup indiğinde açtığın bir Japonya eSIM'i satıyor; mobil sözleşme sayısına göre Japonya'nın en büyük mobil şebekesi olan NTT docomo üzerinde çalışıyor, şebekenin nereye ulaştığını ve bağımsız hız testlerinin ne ölçtüğünü de Japonya kapsama sayfamızda görebilirsin.