eSIM versus fysieke SIM in Japan: een eerlijke vergelijking

Voor de meeste reizen naar Japan is een eSIM de simpelste optie: thuis installeren, online landen, je eigen nummer houden. Een lokale Japanse simkaart van een balie in de aankomsthal kan per gigabyte goedkoper uitpakken bij een lang verblijf met veel data. Roaming op je eigen abonnement kost geen enkele voorbereiding en is meestal de duurste manier om data te gebruiken. Japan heeft nog een vierde optie die bijna nergens anders zo leeft: de gehuurde pocket wifi-router, handig voor een groep die één verbinding deelt. Geen van de vier is fout. Ze wisselen gemak, kosten en gedoe tegen elkaar uit, en het antwoord hangt af van hoe lang je blijft en hoeveel data je verstookt.

Je installeert hem thuis vanaf een code, op je eigen wifi, en zet hem aan zodra het vliegtuig op Narita, Haneda of Kansai landt. Geen balie, geen rij, niets om mee te sjouwen. Dat scheelt in Japan meer dan het klinkt, want de immigratie fotografeert en scant de vingerafdrukken van elke buitenlandse bezoeker, dus de hal loopt traag en je komt moe bij de treinen aan. Met de eSIM al aan loop je langs de balies en koop je je kaartje met de kaart open. Je gewone SIM blijft in de telefoon, dus bankcodes en telefoontjes komen nog steeds op je eigen nummer binnen. De voorwaarde is het toestel: het moet eSIM ondersteunen en simlockvrij zijn, wat oudere en gelockte telefoons uitsluit. Twijfel je, check dan eerst de toestelcompatibiliteit.

Balies van providers en automaten in de aankomsthallen verkopen toeristensimkaarten, en die werken: je kiest een bundel, je betaalt, iemand helpt met instellen. Neem je paspoort mee en reken op wachttijd. De kosten die niemand noemt zitten elders. Je staat opnieuw in de rij na een lange vlucht en een trage immigratiehal, de balies hebben hun eigen openingstijden, wat vervelend is bij een late aankomst, en de wandeling van de gate naar de balie ben je offline. Met het wisselen van de kaart zet je bovendien je eigen nummer stil, tenzij je een tweede telefoon meeneemt. Het voordeel is echt: bij een lang verblijf met veel verbruik is een lokale kaart meestal de goedkoopste data van het land, en hij werkt op toestellen zonder eSIM.

De minste moeite is niets doen: je eigen SIM laten zitten en roaming laten aanslaan als je landt. Geen installatie, geen rij, geen tweede nummer. Het addertje zit in de rekening. Japan valt buiten de Europese roam-like-at-home-regels, dus de meeste abonnementen rekenen per megabyte af of knijpen hard af, en een gewone dag met kaarten, vertalen en appen loopt snel op. Anders dan bij een eSIM of lokale kaart zie je de schade vaak pas weken later op de factuur. Kijk dus eerst wat jouw provider voor Japan rekent: dit past bij een korte tussenstop of een reis waarop je nauwelijks online gaat, niet bij twee weken vakantie.

Verhuurbalies voor pocket wifi-routers horen op Japanse luchthavens gewoon bij het meubilair, wat lang niet overal zo is. Je boekt het kastje online voor vertrek, haalt het op bij aankomst, gebruikt het als gedeelde hotspot en levert het in voordat je terugvliegt. Voor een gezin of vriendengroep is dit de enige optie waarbij meerdere mensen één verbinding delen, en hoe meer jullie zijn, hoe lager de prijs per persoon. De keerzijde: iedereen hangt aan één apparaatje met één accu. Iemand draagt het, iemand laadt het 's nachts op, en wie een eigen kant op loopt is offline. En het moet terug, wat je laatste ochtend bepaalt.

Kies de eSIM als je alleen of met zijn tweeën een normale reis maakt en meteen online wilt zijn: geen rij, en je eigen nummer blijft werken. Kies een lokale kaart als je maanden blijft, je verbruik echt hoog is en je er een uur van je eerste dag aan wilt besteden. Kies pocket wifi als jullie met meerdere mensen de hele dag samen optrekken. Laat het bij roaming alleen als het om een tussenstop gaat. Goodbars verkoopt een Japan-eSIM die je thuis installeert en aanzet als je landt; hij draait op NTT docomo, gemeten naar het aantal mobiele contracten het grootste mobiele netwerk van Japan, en onze dekkingspagina voor Japan laat zien waar dat netwerk bereik heeft en wat onafhankelijke snelheidstests meten. Bekijk de bundels voor de maten.